• 
• 
• 
• 
• 
• 

Noclegi

Hotele Apartamenty Pensjonaty Wille

Domy wczasowe, ośrodki Domy do wynajęcia Pokoje gościnne Kwatery

Usługi

Biura turystyczne TAXI busy - transport

Praktyczne informacje

Atrakcje turystyczne Muzea galerie Schroniska Komunikacja Wyci±gi, orczyki Nartostrady Instytucje Banki bankomaty Ko¶cioły Rozrywka

Aktywnie

Narciarstwo klasyczne Rakiety ÂŚnieĹźne Trasy rowerowe Nordic Walking

Historycznie

Zapiski z dziejów Jakuszyc Z dziejów hutnictwa Wodospad Kamieńczyka Slalom Retro w Szklarskiej Porębie Szklarska Poręba przed 200 laty Hutnictwo szkła Dawna kolonia artystów

Wodospad Kamieńczyka to najwyĹźszy wodospad po północnej stronie Karkonoszy. Od średniowiecza jego okolice były odwiedzane przez walońskich poszukiwaczy minerałów i kamieni szlachetnych oraz zielarzy - "laborantów". Wodospad Kamieńczyka znany był jako popularny cel wycieczek juĹź w XVIII i XIX w. W "Listach o Śląsku" dnia 1 sierpnia 1800 r. John Quincy Adams, póĹşniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych zanotował: "Ĺťeby się nie męczyć, postanowiliśmy zadowolić się tego dnia wycieczką do wodospadu Kamieńczyka [...]. PołoĹźenie jego jest tak dzikie i romantyczne jak Szklarki, ale jest on trzy razy wyĹźszy, ma sto pięćdziesiąt stóp wysokości. Wydaje się tutaj, jak w wielu miejscach w tej okolicy, Ĺźe jakiś gwałtowny wstrząs rozerwał głazy i utworzył te gigantyczne przepaści, ziejące wśród skał."

Wodospad Kamieńczyka stał się waĹźnym punktem programu dla podróĹźnych zwiedzających okolice Szklarskiej Poręby. Z Polaków odwiedzających Karkonosze przebywała tutaj między innymi Izabela ks. Czartoryska.

Jeszcze większego znaczenia nabierają okolice wodospadu Kamieńczyka po wybudowaniu w latach 1848-1849 drogi prowadzącej od Piechowic przełomem rzeki Kamiennej do huty "Józefina". Od huty "Józefina", obok wodospadu biegła droga, która prowadziła do schroniska na Hali Szrenickiej, a następnie na karkonoską grań.

Od lat siedemdziesiątych XIX w. droga wiodąca z Hali Szrenickiej obok wodospadu Kamieńczyka stała się popularnym miejscem zjazdów sań rogatych. Zimowe zjazdy na tych wykonanych z drewna pojazdach, o charakterystycznych, zakrzywionych z przodu ku górze wysokich płozach, były lokalną atrakcją, typową dla Karkonoszy.

Wodospad Kamieńczyka był tak popularny, Ĺźe w latach 1888-1890 r. zbudowano od strony Szklarskiej Poręby dogodne dojście i schody na górę wąwozu prowadzące do połoĹźonego opodal niewielkiego schroniska. W latach 1923-1924 schronisko nad Kamieńczykiem, którym kierował zasłuĹźony dla rozwoju sportów zimowych w Karkonoszach Franz Adolph, zostało znacznie rozbudowane. W bezpośredniej bliskości wodospadu Kamieńczyka powstał nowoczesny tor bobslejowy i skocznia narciarska. Po II wojnie światowej dawne schronisko zostało zamienione na straĹźnicę Wojsk Ochrony Pogranicza, a następnie przemianowane zostało na ośrodek wczasowy "Kamieńczyk". W roku 1984 podczas kapitalnego remontu doszło do poĹźaru, który strawił cały budynek.

W 1985 r. małżeństwo Janiny i Jerzego Sieleckich postanowili oĹźywić to miejsce dla turystów. Początkowo skromna działalność gastronomiczna polegała na sprzedaĹźy z niewielkiej budki herbaty i prostych posiłków (co w tych trudnych latach było i tak sporym sukcesem). Po wielu latach starań Państwo Sieleccy uzyskali długoletnią niewielkiej dzierĹźawę działki, na której wybudowali bufet. Z czasem otrzymali zgodę na rozbudowę bufetu i tak w 1995 r. powstało pierwsze w polskich górach, wybudowane po wojnie od podstaw prywatne schronisko. Nazwano je oczywiście "Kamieńczyk".

Schronisko jest czynne przez cały rok, a dla urozmaicenia pobytu turystów wybudowano pod koniec 1999 r. szałas z przytulnym wnętrzem i ogniskiem. Organizowane są w nim uczty i biesiady, a kaĹźdy moĹźe tutaj kupić kiełbasę lub szaszłyk i własnoręcznie upiec na Ĺźywym ogniu.

tekst Przemysław Wiater